Gratis Chapter Preview uit het boek "Celt Druid and Culdee" over de geschiedenis van de Culdees.<\/p>\n
<\/p>\n
Van het boek<\/p>\n
door<\/p>\n
Isabel Hill Elder<\/p>\n
Het achterhalen van de geschiedenis van de Culdees vanaf de dagen van St. Columba is een relatief gemakkelijke taak; hun oorsprong vinden is moeilijker. Bij het minutieuze onderzoek waarbij een dergelijk onderzoek betrokken is, wordt ontdekt dat de naam Culdee een heel andere oorsprong heeft dan de naam die er gewoonlijk aan wordt toegekend.
\nDe onduidelijkheid van de oorsprong van de Culdich (verengelste Culdees) heeft ertoe geleid dat veel schrijvers aannemen dat hun naam is afgeleid van hun leven en werk. De interpretaties 'Cultores Dei' (aanbidders van God) en 'Gille De' (dienaren van God) zijn ingenieus maar gaan niet ver om het probleem op te lossen. Culdich is nog steeds in gebruik bij sommigen van de Gael, van Cultores Dei en Gille De weten ze niets. (1)<\/p>\n
John Calgan, de beroemde hagioloog en topograaf, vertaalt Culdich 'quidam advanae' - bepaalde vreemden (2) - in het bijzonder vreemden van een afstand; dit zou een onverklaarbare interpretatie van de naam voor deze vroege christenen lijken, ware het niet voor de verklaring van Freculphus (3) dat bepaalde vrienden en discipelen van onze Heer, in de vervolging die volgde op Zijn Hemelvaart, in het jaar 37 een toevluchtsoord vonden in Groot-Brittanni\u00eb. ( 4) Verder is hier de sterke, onveranderlijke traditie in het westen van Engeland van de aankomst in dit land in de vroege dagen na Christus van bepaalde 'Judese vluchtelingen'. Het lijkt onmogelijk om de conclusie te vermijden dat Colgan's Culdich, 'zekere vreemdelingen', \u00e9\u00e9n en dezelfde waren met deze vluchtelingen die asiel vonden in Groot-Brittanni\u00eb en gastvrij werden ontvangen door Arviragus (Caractacus), de koning van de West-Britten of Silures en zich tijdelijk vestigden in een Dru\u00efdisch college. Het land ter grootte van twaalf huiden of ploegen, waarop ze de eerste christelijke kerk bouwden, werd hun door Arviragus gratis geschonken. Dit land is nooit belast. Van de twaalf huiden die door Arviragus aan deze kerk zijn verleend, levert de Domesday Survey, AD 1088, conformatie. 'De Domus Dei, in het grote klooster in Glastonbury. Deze kerk in Glastngbury bezit in haar eigen villa XII landhuiden die nooit belasting hebben betaald. (5)<\/p>\n
In Spelmans 'Concilia' (6) staat een gravure van een koperen plaat die vroeger op een kolom was aangebracht om de exacte plaats van de kerk in Glastonbury te markeren. (7) 'De eerste grond van God, de eerste grond van de heiligen in Groot-Brittanni\u00eb, de opkomst en het fundament van alle religie in Groot-Brittanni\u00eb, de begraafplaats van de heiligen. \u201d(8) Deze plaat werd opgegraven in Glastonbury en kwam in het bezit van Spelman.<\/p>\n
Uit een 'massa bewijzen' die William van Malmesbury zorgvuldig bestudeerde, was de ouderdom van de kerk van Glastonbury onbetwistbaar. Hij zegt:
\n'Vanaf zijn oudheid, bij wijze van onderscheiding, "Ealde Chirche" genoemd, dat is aanvankelijk de Oude Kerk van het vlechtwerk, genoot enigszins van hemelse heiligheid, zelfs vanaf het allereerste begin, en blies het uit over het hele land en claimde superieure eerbied, hoewel de structuur gemeen was. Daarom verzamelden zich hier hele stammen van de lagere orden, die zich over elk pad verdrongen; vandaar verzamelde de weelderige, ontdaan van hun pracht; vandaar dat het de drukke residentie werd van religieuzen en literairen. Want, zoals we hebben gehoord van mannen uit oudere tijden, nam Gildas hier, een historicus, noch ongeletterd noch onelegant, gefascineerd door de heiligheid van de plaats, zijn verblijfplaats gedurende een aantal jaren in. Deze kerk is dus zeker de oudste die ik in Engeland ken, en aan deze omstandigheid ontleent haar naam. Bovendien zijn er documenten met weinig krediet die op bepaalde plaatsen zijn ontdekt met de volgende strekking: Geen andere handen dan die van de discipelen van Christus richtten de kerk op in Glastonbury\u2026. want als Phillip de Apostel tot de Galli\u00ebrs reikte, zoals Freculphus in het vierde hoofdstuk van zijn tweede boek vertelt, kan men aannemen dat hij het woord ook aan de andere kant van het kanaal had geplant. '(19)<\/p>\n
De eerste bekeerlingen van de Culdees waren dru\u00efden. De Dru\u00efden van Groot-Brittanni\u00eb, die het christendom omarmden, hadden er geen moeite mee de leer van de Culdees, of 'Judese vluchtelingen', te verzoenen met hun eigen leer van de opstanding en de erfenis van het eeuwige leven. Talrijke schrijvers hebben commentaar geleverd op het opmerkelijke toeval dat bestond tussen de twee systemen - dru\u00efdisme en christendom. (Onder de dru\u00efdische namen voor de Allerhoogste God die ze v\u00f3\u00f3r de introductie van het christendom in gebruik hadden, waren de termen: 'Distributeur', 'Gouverneur', 'The Mysterious One', 'The Wonderful', The Ancient of Days ', termen strikt van oudtestamentische oorsprong. (10)<\/p>\n
Taliesen, een bard uit de zesde eeuw, verklaart:<\/p>\n
'Christus, het Woord vanaf het begin, was vanaf het begin onze leraar, en we zijn nooit zijn leer kwijtgeraakt. Het christendom was iets nieuws in Azi\u00eb, maar er is nooit een tijd geweest dat de Dru\u00efden van Groot-Brittanni\u00eb niet vasthielden aan zijn doctrines. '' (11)<\/p>\n
Uit 'Ecclesiastical An Antiquities' van de Cymry leren we dat de Silurische dru\u00efden het christendom omarmden bij de eerste afkondiging op deze eilanden, en dat ze in het recht van hun ambt exclusief werden gekozen als christelijke predikanten, hoewel hun aanspraken op nationale privileges als zodanig niet waren. uiteindelijk gesanctioneerd tot de regering van Lles ap Coel (Lucius), 156 n.Chr. Desondanks werden alle bardische voorrechten en immuniteiten bij wet erkend v\u00f3\u00f3r de regering van deze koning.<\/p>\n
'En die dru\u00efden die voorheen de heerschappij hadden over het geloof van de Britten, worden nu helpers van hun vreugde en worden de leiders van de blinden, die door Gods genade op dit eiland zijn gebleven sinds vele stormen en donkere heden. '(12)<\/p>\n
Een Welshe Triade noemt Amesbury (Avebury) in Wiltshire als een van de drie grote dru\u00efdische 'Cors' of colleges van Groot-Brittanni\u00eb, en een van de eerste die tot christelijk gebruik werd bekeerd. In de kerk die aan dit college was verbonden, waren er tweeduizend vierhonderd 'heiligen', dat wil zeggen, er waren er honderd voor elk uur van de dag en nacht in rotatie, die de lof van God zonder onderbreking bestendigden. Deze wijze van aanbidding was heel gebruikelijk in de vroege Kerk. (13)<\/p>\n
De christelijke koning Lucius, de derde in afstammeling van Winchester, en de kleinzoon van Pudens en Claudia (14) bouwden de eerste predikant op de plaats van een dru\u00efdische Cor in Winchester, en op een Nationale Raad die daar in het jaar 156 werd gehouden, vestigde het christendom de nationale religie als de natuurlijke opvolger van het dru\u00efdisme, toen de christelijke bediening werd ingewijd in alle rechten van de dru\u00efdische hi\u00ebrarchie, inclusief tienden. (15)<\/p>\n
De overgang van het dru\u00efdisme was niet louter een willekeurige daad van de koning, want volgens de dru\u00efdische wet waren er drie dingen waarvoor de natie unaniem moest stemmen: afzetting van de soeverein, opschorting van de wet, introductie van nieuwigheden in religie . (16)<\/p>\n
Aartsbisschop Usher citeert op dit punt drie\u00ebntwintig auteurs, waaronder Bede en Nennius, en brengt ook bewijzen aan uit oude Britse munten. (17) Het punt was zo onbetwist dat het op het concilie van Constance werd bepleit als een argument voor Britse voorrang.<\/p>\n
'Er zijn veel omstandigheden', schrijft Lewis Spence, 'die verband houden met de Culdees om aan te tonen dat als ze een soort van christendom beoefenden, hun leer nog steeds een grote mate van de dru\u00efdische filosofie behield, en dat zij inderdaad de directe afstammelingen waren van de dru\u00efdische kaste. \u2026.
\nDe Culdees die op Iona woonden en de heerschappij van Columba beleden, waren gekerstende dru\u00efden, die met hun geloof een groot element van de oude dru\u00efdische cultus vermengden. . . . Maar al hun macht schreven ze toe aan Christus - Christus is mijn dru\u00efde, zei Columba. '(18)<\/p>\n
Toland zegt dat:<\/p>\n
'\u2026 Het dru\u00efdische college van Derry werd omgebouwd tot een Culdee-klooster. In Wales werd het dru\u00efdisme tegen het einde van de EERSTE eeuw niet meer beoefend, maar lang na de komst van St. Patrick hielden de belangrijkste vorsten van Ierland zich aan het dru\u00efdisme ... Laegaire en alle provinciale koningen van Ierland gaven echter aan iedereen vrije vrijheid van het prediken en belijden van de christelijke religie als hij dat wilde. '' (19)<\/p>\n
Het cumulatieve bewijs van vroege historici laat er geen twijfel over bestaan dat Groot-Brittanni\u00eb een van de eerste, zo niet HET EERSTE land was dat het evangelie ontving, en dat de apostolische missionarissen een belangrijke rol speelden bij het be\u00efnvloeden van de verandering waardoor de inheemse religie van het dru\u00efdisme opging in het christendom. (20)<\/p>\n
Het is een opmerkelijke omstandigheid dat, hoewel standbeelden van goden en godinnen de overhand hebben in de heidense plaatsen van Egyptische, Griekse, Romeinse, hindoe\u00efstische en andere afgodische naties, er in Groot-Brittanni\u00eb GEEN VESTIGE van een IDOOL of AFBEELDING is gevonden.<\/p>\n
Als het mithra\u00efsme wordt aangevoerd om deze bewering te betwisten, moet worden opgemerkt dat indringers niet vrij waren van afgoderij. Mithra-aanbidding was een Romeinse invoer. De Britten waren volledig vrij van alle vormen van afgoderij; ze hebben het mithra\u00efsme nooit aangenomen. De aanroep van de dru\u00efden was tot EEN alles-genezende en alles-reddende kracht. Kunnen we verbaasd zijn dat ze zo gemakkelijk het evangelie van Christus aanvaardden?<\/p>\n
Verdere steun voor de vroege introductie van het christendom in Groot-Brittanni\u00eb wordt verkregen uit de volgende zeer diverse bronnen:<\/p>\n
EUSEBIUS uit Ceasarea noemt apostolische missies naar Groot-Brittanni\u00eb een kwestie van bekendheid. 'De apostelen trokken over de oceaan naar de eilanden die de Bretonse eilanden worden genoemd.' (21)<\/p>\n
TERTULLIUS van Carthago, 208 n.Chr., De belichaming van de hoogste kennis van die tijd, vertelt ons dat de christelijke kerk zich in de tweede eeuw uitstrekte tot 'alle grenzen van Spanje en de verschillende naties van Galli\u00eb en delen van Groot-Brittanni\u00eb die niet toegankelijk waren voor de Romeinen, maar onderworpen aan Christus. '' (22)<\/p>\n
ORIGEN, zegt in de derde eeuw: 'De kracht van de Heer is bij hen die in Groot-Brittanni\u00eb gescheiden zijn van onze kusten.' (23)<\/p>\n
'Van India tot Groot-Brittanni\u00eb', schrijft de heilige Jerome, 378 n.Chr., 'Alle naties weerklinken met de dood en opstanding van Christus.' (24)<\/p>\n
ARNOBIUS schrijft over hetzelfde onderwerp: 'Het woord van God loopt zo snel dat binnen een paar jaar Zijn woord noch voor de Indianen in het Oosten noch voor de Britten in het Westen verborgen is.' (25)<\/p>\n
CHRYSOSTOM, Patriarch van Constantinopel, 402 n.Chr., Levert het bewijs in de volgende woorden: 'De Britse eilanden die buiten de zee liggen en die in de oceaan liggen, hebben de deugd van het Woord ontvangen. Er zijn kerken gevonden en altaren opgericht. Hoewel je naar de oceaan zou moeten gaan, naar de Britse eilanden, daar zou je alle mensen overal horen praten over zaken uit de Schrift. '(26)<\/p>\n
GILDS, de Britse historicus, schrijft in 542 n.Chr.: 'We weten zeker dat Christus, de ware zon, in het laatste jaar van de regering van Tiberias Caesar, 37 n.Chr. Zijn licht, de kennis van Zijn voorschriften, aan ons eiland schonk.' (27)<\/p>\n
Sir HENRY SPELMAN zegt: 'We hebben overvloedig bewijs dat dit Groot-Brittanni\u00eb van ons het geloof ontving, en dat van de discipelen van Christus Zelf kort na de kruisiging', (28)<\/p>\n
POLYDORE VERGIL merkt op: 'dat Groot-Brittanni\u00eb van alle koninkrijken het eerste was dat het evangelie ontving'. (29)<\/p>\n
Het feit dat Lucius het christendom als staatsgodsdienst heeft gevestigd, sluit de aanspraak van de Latijnse Kerk op die eminentie uit. Dat dit vroege establishment buiten de grenzen van Groot-Brittanni\u00eb werd erkend, wordt goed uitgedrukt door Sabellius in het jaar 250. 'Het christendom werd elders in het openbaar uitgedrukt, maar de eerste natie die het als hun religie verkondigde en zichzelf christen noemde, naar de naam van Christus, was Groot-Brittanni\u00eb'; (30) en Ebrard merkt op: 'De glorie van Groot-Brittanni\u00eb bestaat niet alleen uit dit , dat zij het eerste land was dat in een nationale hoedanigheid in het openbaar beleden christelijk te zijn, maar dat ze deze bekentenis deed toen het Romeinse rijk zelf heidens was en een wrede vervolger van het christendom. '<\/p>\n
De schrijver van 'Vale Royal' zegt: 'Het christelijk geloof en de doop kwamen Chester binnen tijdens de regering van Lucius, de koning van de Britten, waarschijnlijk vanuit Cambria, circa 140 n.Chr.' (31)<\/p>\n
Er wordt gezegd dat missionarissen uit Glastonbury zijn gekomen, slechts dertig mijl verderop, om de dru\u00efden van Amesbury te onderwijzen in het christelijk geloof. Toen de dru\u00efden het christendom adopteerden en predikten, veranderden hun universiteiten in christelijke hogescholen en werden de dru\u00efdepriesters christelijke bedienaren; de overgang was voor hen een natuurlijke.<\/p>\n
In de dagen van Giraldus Cambrensis (twaalfde eeuw) werden, als gevolg van de rooms-katholieke leer, het martelaarschap en het celibaat veel overschat, en men vond de dru\u00efden een verwijt dat geen van hun heiligen het fundament van de kerk had 'gecementeerd' met hun bloed, allemaal biechtvaders, en niet \u00e9\u00e9n die de martelaarskroon verwierf. (32)<\/p>\n
Een absurde beschuldiging, de mensen de schuld geven van hun redelijkheid, gematigdheid en menselijkheid, en de nieuwe bekeerlingen belasten omdat ze geen vervolging hebben uitgelokt om het martelaarschap te verwerven.<\/p>\n
Er wordt niet beweerd dat elke individuele dru\u00efde en bard het christendom accepteerde bij de eerste afkondiging in Groot-Brittanni\u00eb. Zelfs nadat het christendom een nationale religie was geworden, behielden kleine koningen, prinsen en de adel in veel gevallen dru\u00efden en barden. Het dru\u00efdisme hield niet helemaal op tot bijna duizend jaar na Christus.<\/p>\n
Als de grote collectie Britse archieven en MSS die in het jaar 860 bij Verulum was gedeponeerd, tot onze tijd was afgedaald, zou hierop van onschatbare waarde zijn geworpen, evenals op vele andere onderwerpen van inheems belang.<\/p>\n
We lazen in een historisch essay, 'The Ancient British Church', van dominee John Pryce, die de prijs ontving op de National Eisteddfod van 1876, deze woorden:<\/p>\n
'In deze verre uithoek van de aarde (Groot-Brittanni\u00eb), afgesneden van de rest van de wereld, zelden bezocht behalve door kooplieden van de andere kust van Galli\u00eb, werd een volk dat alleen het idee van ongetemde felheid aan de Romeinse geest overbracht, voorbereid op de Heer. De Goddelijke Logos, die het geheel vanaf het begin voorspelde en uiteindelijk het werk tot een hoogtepunt bracht, onthulde Zichzelf aan hen in de persoon van Christus, als de realisatie van hun zoekinstincten en de vervulling van hun hoogste verwachtingen. Het zou moeilijk zijn voor te stellen dat het christendom voor het eerst onder gunstiger omstandigheden tot enig volk wordt gepredikt. Er was nauwelijks een kenmerk in hun nationale karakter waarin het geen akkoord zou vinden dat beantwoordde en trilde bij zijn aanraking. Ze hadden niet de sceptische geest van de Grieken, noch de uitgeputte beschaving van de Romeinen, die zelfs het christendom niet tot leven kon wekken, maar een religieuze, impulsieve verbeelding - kinderen in gevoel en kennis, en daarom ontvangers van het goede nieuws ontmoeten van het koninkrijk der hemelen.
\nVoor een volk wiens gevoel van toekomstig bestaan zo innemend was dat het voorgevoel bijna te diep door hen werd gevoeld, zou de prediking van Jezus en de opstanding met onweerstaanbare kracht aanspreken. Er was geen gewelddadige scheiding tussen de nieuwe leer en die van hun eigen dru\u00efden, noch werd er zo veel gevraagd om hun oude geloof terug te draaien om het vast te leggen voor een vollere en perfectere openbaring.
\nGoed heeft de Zweedse dichter Tegner in 'Frithiofs Saga' de glimp van de dageraad van de Evangeliedag afgebeeld, toen hij de oude priester beschreef als profeterend
\n'Allemaal gegroet, gij nog ongeboren generaties
\nDan wij veel gelukkiger; eens zult gij drinken
\nDie beker van troost, en zie
\nDe fakkel van de waarheid verlicht de wereld,
\nToch verachten wij niet; want we hebben gezocht
\nMet oprechte ijver en onbewogen oog,
\nOm een straal van dat etherische licht te vangen,
\nAlfader is nog steeds \u00e9\u00e9n, en nog steeds dezelfde;
\nMaar velen zijn zijn goddelijke boodschappers. '<\/p>\n
1. Eerwaarde T. McLauchlan, 'The Early Scottish Church', p.431.
\n2. Trias Thaumaturga, p. 156b.
\n3. Freculphus apud Godwin, p.10. Zie Hist. Lit., II, 18.
\n4. Baronius toevoegen. ann. 306. Vaticaan MSS. Nova Legenda.
\n5. Domesday Survey Fol., P.449.
\n6. Zie Epistolae ad Gregorium Papam.
\n7. Zie Joseph of Arimathea, door Rev.L.Smithett Lewis.
\n8. Concilia, Deel I, p.9.
\n9. Malmes., 'History of the Kings', pp.19,20.
\n10.G.Smith, 'Religion of Ancient Britain', hfst. II, p.37.
\n11. Morgan, 'St.Paul in Britain', p.73.
\n12.Nath. Bacon, 'Laws and Government of England', p.3.
\n13 Baronius en Ann 459, ex. Actis Marcelli.
\n14 Moncaeus Atrebas, 'In Syntagma', p.38.
\n15 Nennius (uitg. Giles), p.164. Book of Llandau, pp 26,68,289.
\n16. Morgan's 'British Cymry.'
\n17. Ussher (uitg. 1639), pp. 5,7,20.
\n18. 'The Mysteries of Britain', pp.62,64,65.
\n19.Dudley Wright, 'Druidism', p.12.
\n20.Holinshed, 'Chronicles', p.23.
\n21. 'De Demostratione Evangelii,' Lib. III.
\n22. 'Advies Judaeos,' Hfst. VII. Def. Fidei, p.179.
\n23.Origen, 'Hom. VI in Lucae. '
\n24. 'Hom. in Jesaja, 'Hfst. LIV en Epist. XIII advertentie Paulinum.
\n25. 'Ad Psalm', CXLV, III.
\n26 Chrysostom, 'Orat O Theo Xristos.'
\n27. 'De Excidio Britanniae', Sect. 8, p.25.
\n28.'Concilia, 'fol., P.1.
\n29.Lib. II.
\n30.Sabell. Enno, Lib. VII, hfst. V.
\n31. King's 'Vale Royal', Bk. II, p.25.
\n32 Topografie. Hibern Distinct. III, Cap. XXIX.<\/p>\n
<\/p>\n